Press enter to see results or esc to cancel.

η ανάγκη για επιβράβευση

Προσπαθούμε να γνωρίσουμε τον εαυτό μας μέσα από τον θολό καθρέπτη της κριτικής των ανθρώπων γύρω μας. Στη θετική κριτική αισθανόμαστε σπουδαίοι, στην αρνητική ασήμαντοι. Κυνηγάμε σαν το καρότο την επιβράβευση και εκεί είναι που θυσιάζουμε τα πάντα.

Η καταξίωση μπορεί να έρθει από έξω, αλλά μέσα μας δεν θα είναι κάποιος για να χειροκροτήσει, να περηφανευτεί και να νιώσει σπουδαίος και διαφορετικός από τους άλλους, όταν θα έχουμε βγει από τον κύκλο της θετικής και αρνητικής κριτικής.

Στην πραγματικότητα κάτω από αυτή την αδικία που θεωρούμε ότι έχουμε υποστεί και την πεποίθηση ότι δεν αξίζουμε υπάρχει θλίψη. Θλίψη που προσπαθούμε συνεχώς να αποφύγουμε παίζοντας ξανά και ξανά τα ίδια παιχνίδια επιβράβευσης και απόρριψης με τους άλλους. Αν πάμε εκεί με κάποιο τρόπο ελευθερωνόμαστε. Ελευθερωνόμαστε από αυτή τη βαθιά ριζωμένη ανάγκη και την υπερπροσπάθειά μας να γίνουμε κάτι. Στην πραγματικότητα δεν μπορούμε να γίνουμε κάτι διαφορετικό από αυτό που ήδη Είμαστε.

Tags

Comments

Comments are disabled for this post