ποίημα: στη στιγμή

Όποτε, στη στιγμή, ( θυμάσαι;) σχετίστηκες, για πάντα αγάπησες Μα σαν αγάπησες, για πάντα έκλαψες Κι έτσι τότε μοιράστηκες τον φόβο του κόσμου τούτου που χρόνια μέσα σου, βαθιά τον έθαβες Κάτι σαν να λυτρώθηκες ….   Και να τώρα, ακίνητη, απεγνωσμένη, κοιτάς τη μηχανή του χρόνου μάταια να λυσσάει τα μελλούμενα και τα περασμένα …

Συνεχισε την αναγνωση

Love is a loosing game…

Ένα μοίρασμα του φιλαράκου Παναγιώτη Γκίνη

Ηθο-ποιός, σκηνοθέτης, μυστικιστής και θεραπευτής, ο Alejandro Jodorowsky, παρουσιάζει σ’ αυτό το βίντεο, απλά, τη δική του βιωματική άποψη για τη διαδικασία της “γνώσης του εαυτού”. Με τον παραστατικό του τρόπο και τις ολοζώντανες εικόνες του, μας δίνει να καταλάβουμε πως η κύρια εργασία στην “εργασία με τον εαυτό” έχει να κάνει με το να ανακαλύψουμε όλες αυτές τις επίκτητες δομές που απαρτίζουν τον συμπεριφοριολογικό προγραμματισμό μας. Όλους εκείνους τους μηχανισμούς αντανακλαστικής συμπεριφοράς που -θέλοντας και μη- αναπτύσσουμε μεγαλώνοντας, απ την οικογένεια, τους φίλους, το κοινωνικό περιβάλλον κτλ. Παραδίδουμε αυτό το φορτίο, αποχωριζόμαστε αυτό το βαρύ κοστούμι για να δούμε τον εαυτό μας γυμνό, έτσι όπως είναι πραγματικά. Ο Jodorowsky μας προσκαλεί να δούμε αυτή τη διαδικασία σαν μια μαγική αλχημική διεργασία στην οποία η σταδιακή διάλυση όλων αυτών των εξωτερικών περιβλημάτων δημιουργεί τον απαραίτητο ζωτικό χώρο για να ανθίσουν τα χαρίσματα μας, τα χαρίσματα που έτσι κι αλλιώς μας έχουν δοθεί απ’τη στιγμή που γεννιόμαστε, για να αποκαλυφθεί εν τέλει το “διαμάντι του αληθινού εαυτού”.
Σ’ αυτήν την κατάσταση, το μόνο νόμισμα στην ανθρώπινη συνδιαλλαγή είναι η αγάπη.

Ίσως η καλλιτέχνις που έφυγε πρόωρα, από καθαρή διαίσθηση και απόλυτα παραδομένη στο πάθος και την ευαισθησία της, έχει δίκιο όταν λέει πως…

Love is a loosing game.

Κάντε κλίκ εδώ για να παρακολουθήσετε απόσπασματα από την συνέντευξη του Alejandro Jodorowsky.

ποίημα: σύ εἶ

Σύ εἶ   Πέτρο, ποτέ σου να μην πεις, σε μένα δεν θα τύχει Γιατί ετούτη τη φορά εσένα θα προδώσεις Πριν να προφτάσει ο πετεινός τριπλή φορά να κλάψει   Πέτρο, το λίθο της ψυχής, εσύ θα τον λαξεύσεις Χορεύοντας παράφορα τριγύρω απ’ τον καημό σου Πώς να μπορέσεις μάτια μου θεμέλιο να στεριώσεις …

Συνεχισε την αναγνωση

ποίημα: τι θα κάμεις;

ΤΙ ΘΑ ΚΑΜΕΙΣ;   Τώρα, που δεν υπάρχει τίποτα πια να διαλέξεις, τι θα κάμεις; Τι θα πράξεις, τώρα, που μοναχά για σένα θέλεις; Τώρα, που τη Στιγμή αρχίζεις δειλά να εμπιστεύεσαι; Σε ποιους θεούς και δαίμονες τη μοίρα σου θ’ αφήκεις;   Τον φόβο σου, πώς θα κάμεις, κανένα να βαραίνει; Την απελπισιά, που …

Συνεχισε την αναγνωση

οδυσσέας ελύτης: τα τζιτζίκια

Η Παναγιά το πέλαγο κρατούσε στην ποδιά της Τη Σίκινο την Αμοργό και τ’ άλλα τα παιδιά της   Από την άκρη του καιρού και πίσω απ’ τους χειμώνες Άκουγα σφύριζε η μπουρού κι έβγαιναν οι Γοργόνες   Κι εγώ μέσα στους αχινούς στις γούβες στ’ αρμυρίκια Σαν τους παλιούς θαλασσινούς ρωτούσα τα τζιτζίκια:   …

Συνεχισε την αναγνωση

Η διαδικασία της αληθινής παρατήρησης του εαυτού

Ένα μοίρασμα του φιλαράκου Παναγιώτη Γκίνη.

Ένας δρόμος που απαιτεί ευαισθησία, ειλικρίνεια ,συναίσθηση, θέληση, όρεξη, κουράγιο.

Μια διαδικασία συχνά δύσκολη αλλά και γόνιμη. Μια αναπάντεχη περιπλάνηση σε μια διάσταση, σ’έναν κόσμο που ο καθένας μπορεί να ταξιδέψει μόνο αυτός, όχι όμως αποκομμένος απ’ τους άλλους ανθρώπους, αλλά σε αληθινή επικοινωνία μαζί τους -ένας πολύτιμος σύμμαχος, αλλά και συχνά καταλύτης σ’ αυτή τη διαδρομή. Μια ζωντανή, καθημερινή διαδικασία, όχι μόνο ανταποδοτική αλλά και πολλές φορές ευχάριστη, συναρπαστική. Απ’ όσο καταλαβαίνω απ αυτό το βίντεο, ο Κ. θεωρεί ότι αυτή η ζωντανή, βιωματική ανακάλυψη του εαυτού, η αληθινή επίγνωση, είναι η βασική λειτουργία που πρέπει να επιτελεί ο ανθρώπινος νους -το ανθρώπινο πνεύμα- και πιθανώς  ο βασικός σκοπός του.

Βρήκα αυτό το βίντεο ταυτόχρονα καθηλωτικό αλλά και δύσκολο να το παρακολουθήσω,έπρεπε να κάνω 3-4 διαλείμματα και πολλές φορές η προσοχή μου ξέφευγε, σαν να προσπαθούσε να αποφύγει την ηφαιστειακή ένταση της έκφρασης του Κ.

Απολαύστε υπεύθυνα -και συνειδητά- και νομίζω ότι αξίζει να το δει κανείς ολόκληρο.  🙂

n joy

Αλκυόνη Παπαδάκη: Τι φταις αλήθεια

Τι φταις αλήθεια. Κανείς δε σου ‘μαθε το δρόμο για το «εμείς». Και το χειρότερο, κανένας δε σε εκπαίδευσε να επενδύεις στο «εγώ». Σαν επαίτης εκλιπαρείς μπροστά στην πόρτα του «εσείς». Έσπασες αμέτρητες φορές τα μούτρα σου, προσπαθώντας ανάμεσα σε σκοτάδια ν’ ανακαλύψεις το «εσύ». Σ’ έπιασε πάντα πανικός στη θέα και στη σκέψη του …

Συνεχισε την αναγνωση

Κική Δημουλά: Ελάνθανε

Ότι ήμουνα ένας άνθρωπος που όλο με σκυμμένο το κεφάλι με περπατάγανε οι δρόμοι, αυτό πράχθηκε φανερά σας. Σας το αφήνω. Απάνω του λοιπόν, αποκεφαλίστε το, μοιράστε το σ’ όσες υποτιμήσεις θέλετε -πως γην και ύδωρ έδωσα σε φόβους και σήκωσε κεφάλι η ηττοπάθεια-, ρίξτε το ολόκληρο σ’ όσες αδιαφορίες σας κι άλλο πεινάνε, πετάξτε …

Συνεχισε την αναγνωση