Press enter to see results or esc to cancel.

ενσυναίσθηση

Η ενσυναίσθηση είναι η ικανότητα που έχουμε όλοι οι άνθρωποι από τότε που ήμασταν μικρά παιδιά, να αισθανόμαστε πως νιώθει κάποιος άλλος. Όταν ήμασταν πολύ μικροί η ικανότητα αυτή ήταν ανοιχτή, όπως και η καρδιά μας. Βρισκόμασταν περισσότερο στα συναισθήματα μας, παρά στο νου μας. Κρατούσαμε αυτή την ευαισθησία και την ευαλωτότητα ζωντανή σε κάθε δραστηριότητα και επαφή που είχαμε με άλλους. Από κάποιο σημείο και έπειτα όμως, η ενσυναίσθηση άρχισε να κλείνει και να χτίζουμε γύρω μας μια άμυνα. Η άμυνα αυτή που σταδιακά χτίσαμε για να “προστατευθούμε”, δημιούργησε σε εμάς μια δυσλειτουργική τις περισσότερες φορές προσωπικότητα. Η καρδιά μας άρχισε να κλείνει και δεν θέλαμε πια να βλέπουμε πως νιώθουν οι άλλοι με αποτέλεσμα να κλείνει και η θεραπευτική δύναμη της συμπόνιας. Η συνέχεια είναι γνωστή σε πολλούς από εμάς. Οδηγηθήκαμε ο καθένας με τον δικό του μοναδικό τρόπο στην αποξένωση.

Όταν κάποιος δεν είναι ευτυχισμένος το συνηθέστερο που κάνει είναι να πετάει την ευθύνη έξω από αυτόν. Έτσι έκαναν οι γονείς μας, έτσι έκαναν και οι γονείς τους με ποικίλους τρόπους. Σε αυτή την εξωτερίκευση του πόνου τους πολλές φορές με συναισθηματική ή και σωματική κακοποίηση, “έτυχε” να βρεθούμε εμείς στον δρόμο τους. Εμείς όμως σαν μικρά παιδιά που ήμασταν μπορούσαμε πολύ εύκολα να συναισθανθούμε την κατάστασή τους αυτή, μιας και ο τρόπος που επικοινωνούσαμε ήταν διαμέσου των συναισθημάτων. Αυτό όμως που δεν μπορούσαμε να κάνουμε ήταν να αλλάξουμε την κατάστασή τους αυτή. Δεν μπορούσαμε να θάψουμε τον πόνο που νιώθαμε από το γεγονός ότι δεν είχαμε την δυνατότητα να τους σώσουμε, με αποτέλεσμα να κλείνουμε σταδιακά την ικανότητα της ενσυναίσθησης για να μην τον νιώθουμε. Δείτε πόσο ανήμποροι αισθανόμαστε όταν κάποιος δίπλα μας αισθάνεται φυσικό πόνο. Σε τι αδιέξοδο ερχόμαστε όταν δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για να του αφαιρέσουμε τον πόνο αυτό.

Όταν λοιπόν η καρδιά μας είναι κλειστή το πρώτο πράγμα που κάνουμε είναι να καταφεύγουμε στον νου. Υπεραναλύουμε με το νου μας για να βρούμε λύση στα προβλήματά μας, αλλά και για να μην μπούμε στην περιοχή του να νιώθουμε τα συναισθήματά μας.

Πως όμως γίνεται να ανοίξουμε πάλι την καρδιά μας; Πως γίνεται να ξαναγίνουμε ευαίσθητοι χωρίς να πονάμε;

Καθώς προχωρά η θεραπευτική διαδικασία τα συναισθήματά μας αρχίζουν να ξεπαγώνουν. Σιγά σιγά παρατηρούμε πως δεν ενεργοποιούνται απαραίτητα από καταστάσεις που αφορούν εμάς, αλλά από την ατμόσφαιρα και τους ανθρώπους που βρισκόμαστε κάθε στιγμή. Ο θυμός, ο φόβος ή η θλίψη δεν προσωποποιούνται τόσο όσο στο παρελθόν. Δεν είναι πλέον ο θυμός μου, ο φόβος μου, η θλίψη μου. Η έμφυτη αυτή ικανότητα που έχουμε για να νιώθουμε τους άλλους έχει γίνει το μέσο για να προσεγγίσουμε την θεραπευτική κατάσταση της συμπόνιας.

Έτσι γινόμαστε και πάλι ευαίσθητοι. Για πολλούς ανθρώπους είναι αρκετά δύσκολο να σταθούν εκεί μιας και ο πόνος των άλλων γίνεται και δικός τους πόνος. Τα συναισθήματα των άλλων καθρεφτίζονται μέσα τους, κάποιες φορές με μεγάλη ένταση. Η θεραπεία μας όμως έγκειται στο κατά πόσο εμείς δεν αντιστεκόμαστε στα συναισθήματα που μας συναντούν. Αν δεν αντισταθούμε η θλίψη γίνεται ο φορέας εκείνος που μας οδηγεί σε εκείνη την κατάσταση της ησυχίας, στην ατμόσφαιρα της αγάπης και της συμπόνιας. Ο υλικός κόσμος χάνει την σοβαροφάνεια του και γίνεται αρκετά πιο ανάλαφρος. Θυμίζει λιγάκι την παιδική μας ηλικία και αυτό το παιχνίδι που είχε η ζωή μας τότε. Όταν δεν αντιστεκόμαστε σε αυτό που νιώθουμε δίνουμε επίσης στον εαυτό μας την επιλογή να πράττουμε ελεύθερα και όχι αντιδραστικά σε ότι και να μας συμβαίνει. Βρισκόμενοι σε αυτού του είδους την παρατήρηση των συναισθημάτων είμαστε σε θέση να δίνουμε τον απαραίτητο χώρο στους άλλους να είναι αυτοί που είναι. Αυτός ο χώρος είναι η θεραπευτική δύναμη της αγάπης, όπου όλα φωτίζονται και θεραπεύονται.

Ανακτώντας την ξεχασμένη μας ευαισθησία η πανοπλία μας πέφτει. Αν ταυτιστούμε με τον ρόλο του Ευαίσθητου όμως, τον ρόλο εκείνου που συναισθάνεται τους άλλους, πάλι έχουμε μπει στα γρανάζια της ταυτότητάς μας, του διαχωρισμού και της απόλαυσης. Θα χρειαστεί να το πετάξουμε και αυτό. Δεν εξυπηρετεί. Δεν χρειάζεται να υπάρχει κανένας ευαίσθητος που θα σώσει τους άλλους ή την ανθρωπότητα, το μόνο που χρειάζεται είναι απλά να είμαστε μαζί


Το παραπάνω κείμενο είναι εμπνευσμένο από την ομιλία του Μάνουελ Σόχ με τίτλο: “The Tao of Happiness”. Δείτε στα παρακάτω βίντεο την εξαιρετική ομιλία του Μάνουελ Σόχ επί του θέματος και όχι μόνο…

Comments

Leave a Comment