Press enter to see results or esc to cancel.

ο κόσμος όταν τον μοιράζεσαι, υπάρχει…

Όταν έστω και για μια στιγμή περάσουμε πάνω από τα σύννεφα της προσωπικότητάς μας, θα συνειδητοποιήσουμε ότι δεν χρειάζεται καμία προσπάθεια από μέρους μας κάτι να Γίνουμε μιας και θα δούμε ξεκάθαρα πως ήδη Είμαστε.

Η αράχνη του «Εγώ» μας όμως, καθώς υφαίνει συνεχώς τον ιστό της, θα μας τραβήξει πάλι στην συνηθισμένη μας κατάσταση.

Η πτώση από τον παράδεισο είναι η ταύτιση με τις σκέψεις μας και αυτομάτως η αίσθηση της αποκοπής μας από τους άλλους που εκείνη φέρνει. Όσο πιο μεγάλη είναι η αποκοπή μας, τόσο μεγαλύτερη είναι και η αίσθηση του Εαυτού.

Για κάποιους λόγους εμείς οι άνθρωποι θέλουμε να αισθανόμαστε ξεχωριστοί, ο ένας από τον άλλο. Θέλουμε να δεσμεύουμε την ενέργεια μας και να την κρατάμε για την πάρτη μας. Να απολαμβάνουμε τα ιδιαίτερα χαρίσματά μας για να νιώθουμε ότι υπερέχουμε, ότι είμαστε οι καλύτεροι. Πως είναι δυνατόν να μας στερούμε από τους άλλους, απλά και μόνο για να νιώσουμε προσωρινά ξεχωριστοί και ιδιαίτεροι;

Η μοναξιά και ο βαθύτατος αυτός πόνος της αποκοπής θα είναι πάντα εκεί, εάν θέλουμε να ζούμε έτσι την ζωή μας.

Μιας ζωής όπου θα είμαστε ζητιάνοι της αγάπης των άλλων, στο έλεος της κριτικής τους, περιμένοντας από εκείνους να μας αναγνωρίσουν, ώστε να γνωρίσουμε μέσα από τα δικά τους μάτια τον εαυτό μας.

Πως αλλιώς μπορεί να γίνει το πέρασμα από το “Εγώ” στο “Εμείς” εάν δεν μοιραστούμε…τα πάντα;

Comments

Leave a Comment