Press enter to see results or esc to cancel.

μοναξιά

Το πέπλο αυτό της μοναξιάς έρχεται καμιά φορά και μας σκεπάζει, ανεξάρτητα αν περιτριγυριζόμαστε από ανθρώπους. Χωρίς να το συνειδητοποιούμε, φαίνεται πως εκείνες τις στιγμές (που μπορεί να είναι και πολλές) φοβόμαστε και κλεινόμαστε στον μικρό εαυτό μας. Υποτίθεται για να προστατευτούμε και να νιώσουμε ασφάλεια.

Παρατηρώ πως ο λεπτός αυτός πόνος της απομόνωσης απαλύνεται όταν μένουμε με αυτό το φόβο και μπαίνουμε φυσικά στο συναίσθημα της θλίψης. Τότε γίνεται ένας μετασχηματισμός που αντί να ζητούμε από τους άλλους να μας αγαπούν, ώστε να νιώθουμε ασφαλείς και να μην βιώνουμε την μοναξιά, τους αγαπάμε εμείς.

Φαίνεται πως κάνοντας ένα βήμα προς τα μέσα, γίνονται πολλά βήματα προς τα έξω. Δεν μπορεί να υπάρξει μοναξιά εκεί που αρχίζει να λάμπει το φως της αγάπης.


Ludovico Einaudi – I giorni: Andante

Comments

Leave a Comment