μια ευχή

Με ανοιχτή την καρδιά να επισκεφτούμε πάλι τα μέρη που μεγαλώσαμε και ζήσαμε. Τις αναμνήσεις μας που δεν είναι ούτε καλές ούτε κακές, τελικά. Να δούμε τους παλιούς ανθρώπους και τις παλιές στιγμές με τα νέα μάτια της καρδιάς. Και να αντέξουμε… την αγάπη που θα έρθει να πάρει αυτό που νομίζουμε ότι είναι παρελθόν …

Συνεχισε την αναγνωση

η αγκαλιά της αγάπης

Όταν τα πράγματα πάνε στην καρδιά, αλλάζει όλη η ζωή και για κάποια περίοδο, άγνωστο το πόσο για τον καθένα, όλα είναι καινούργια. Κάποιες φορές φαίνεται σαν να αποχαιρετάμε ένα μέρος του εαυτού μας. Ο αποχαιρετισμός είναι κάπως σαν να βιώνουμε ένα θάνατο. Ίσως μας φέρει αυτή την ατμόσφαιρα για κάποιο διάστημα. Αυτό τον φόβο, την …

Συνεχισε την αναγνωση

αφύπνιση και η τέχνη της συγκίνησης

“Ένα καράβι είναι το σώμα μας και πλέει απάνω σε βαθιογάλαζα νερά. Ποιος είναι ο σκοπός μας; Να ναυαγήσουμε!” είχε γράψει κάποτε ο Νίκος Καζαντζάκης. Αν για πρακτικούς λόγους χωρίσουμε τα στάδια της ζωής του ανθρώπου, θα προκύψουν τρεις περίοδοι. Η πρώτη περίοδος είναι εκείνη όπου είμασταν παιδιά, φυσικά αλλά όχι συνειδητά ενωμένοι με την …

Συνεχισε την αναγνωση

Κρισναμούρτι: Ο θάνατος είναι κάτι για να ζεις μ’ αυτό κάθε μέρα (Βίντεο)

[…Ευαισθησία σημαίνει ευαισθησία για τα πάντα γύρω σου, όχι μόνο για μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Ένας νους, λοιπόν, που δεν έχει ο ίδιος επίγνωση για την ομορφιά με αυτή την έννοια, δεν μπορεί να προχωρήσει περισσότερο. Πρέπει να υπάρχει η ιδιότητα αυτής της ευαισθησίας. Τότε, ένας τέτοιος νους, όπως είναι ο θρησκευόμενος νους, κατανοεί τη φύση του θανάτου. Γιατί αν δεν κατανοεί το θάνατο, δεν κατανοεί την αγάπη.

Ο θάνατος δεν είναι το τέλος της ζωής. O θάνατος δεν είναι ένα περιστατικό που προκαλείται από την αρρώστια, από τα γεράματα, από την μεγάλη ηλικία ή από ατύχημα. Ο θάνατος είναι κάτι για να ζεις μ’ αυτό κάθε μέρα, αν κάθε μέρα πεθαίνεις για όσα γνωρίζεις ψυχολογικά. Αν δεν ξέρεις αυτόν τον το θάνατο, τότε ποτέ δεν θα γνωρίσεις τι είναι η αγάπη.

Η αγάπη δεν είναι ανάμνηση. H αγάπη δεν είναι ένα σύμβολο, μια εικόνα, μια ιδέα. Η αγάπη δεν είναι μια κοινωνική πράξη. Η αγάπη δεν είναι αρετή. Όταν υπάρχει αγάπη, είσαι ενάρετος. δεν χρειάζεται να αγωνίζεσαι για να γίνεις ενάρετος. Αλλά δεν υπάρχει αγάπη μέσα σας, γιατί ποτέ δεν καταλαβαίνουμε τι σημαίνει να πεθαίνεις για τις εμπειρίες σου, να πεθαίνεις για τις απολαύσεις σου, να πεθαίνεις για την δική σου ιδιαίτερη κρυφή μνήμη σου, που δεν έχεις επίγνωση της. Και όταν όλα αυτά τα φέρεις στο φως και πεθαίνεις κάθε λεπτό – πεθαίνεις για την ιδιοκτησία σου, για τις αναμνήσεις σου, για τις απολαύσεις σου – πεθαίνεις με τη θέλησή σου και εύκολα, και χωρίς καμιά προσπάθεια, τότε θα ξέρεις τι είναι αγάπη. Γιατί χωρίς την ομορφιά, χωρίς την αίσθηση του θανάτου, χωρίς την αγάπη, δεν θα βρείτε ποτέ εκείνη την Πραγματικότητα για την οποία συζητάμε· κάντε ό,τι θέλετε, πηγαίνετε σε όλους τους ναούς, ακολουθήστε όλους τους γκουρού που ο καθένας τους είναι επινόηση ενός ανθρώπου χωρίς νοημοσύνη. Δεν θα βρείτε ποτέ εκείνη την Πραγματικότητα με αυτό τον τρόπο. Εκείνη η Πραγματικότητα είναι δημιουργία….]

[…Η δημιουργία μπορεί να υπάρξει μόνο όταν είσαι νεκρός για τον χρόνο. δηλαδή, όταν δεν υπάρχει αύριο ή χθες. Η δημιουργία μπορεί να υπάρξει μόνο όταν υπάρχει πλήρης συγκέντρωση μιας ενέργειας που δεν κάνει καμιά κίνηση, ούτε προς τα μέσα ούτε προς τα έξω. Η δημιουργία υπάρχει μόνο όταν μπαίνει τέλος στον χρόνο μέσα μας. Εκείνο που είναι συνέχεια κάτι άλλου δεν είναι ποτέ δημιουργικό κι ένας νους που βασίζεται στο χθες, στο σήμερα και στο αύριο, σαν μέσο για να πετύχει κάτι εσωτερικό, ζει σε μια απόλυτη, χωρίς ελπίδα, απελπισία. Η δημιουργία δεν είναι ανθρώπινο κατασκεύασμα ή τεχνολογική γνώση φτιαγμένη από τον άνθρωπο και αποτέλεσμα τέτοιας γνώσης που είναι απλώς επινόηση. Η δημιουργία είναι κάτι άχρονο, είναι κάτι που δεν έχει αύριο ή χθες· είναι ζωή χωρίς χρόνο…]

[…Για να φέρουμε έναν καινούργιο νου, μια αίσθηση αθωότητας, μια αίσθηση φρεσκάδας, πρέπει να υπάρξει αυτή η ευαισθησία, αυτός ο θάνατος του ψυχολογικού χρόνου και η αγάπη, κι εκείνη η δημιουργία. Εκείνη η δημιουργία μπορεί να έρθει όταν υπάρχει αυτή η πλήρης ενέργεια που δεν κάνει καμιά κίνηση, προς καμία κατεύθυνση…]

[…Όταν υπάρχει, λοιπόν, αυτή η συγκέντρωση της ενέργειας που είναι το αποτέλεσμα της «μη προσπάθειας», και όταν αυτή η ενέργεια δεν κινείται προς καμία κατεύθυνση, εκείνη τη στιγμή υπάρχει δημιουργία. Και αυτή η δημιουργία είναι η Αλήθεια, ο Θεός, ή όπως θέλετε πείτε το – η λέξη δεν έχει καμία σημασία τότε. Τότε εκείνη η έκρηξη, εκείνη η δημιουργία, είναι ειρήνη. δεν χρειάζεται να ψάξετε την ειρήνη. Εκείνη η δημιουργία είναι η ομορφιά. Εκείνη η δημιουργία είναι η αγάπη.

Μόνο ένας τέτοιος θρησκευόμενος νους μπορεί να φέρει τάξη σε αυτό τον μπερδεμένο, γεμάτο θλίψη κόσμο.

Και είναι δική σας ευθύνη – δική σας και κανενός άλλου – όσο ζείτε σε αυτό τον κόσμο να φέρετε μια τέτοια δημιουργική ζωή. Μόνο ένας τέτοιος νους είναι ο θρησκευόμενος νους και ο ευλογημένος νους…]

Από το βιβλίο “Μιλώντας με τον Θεό” , μετάφραση: Ν. Πιλάβιος


Το βίντεο αυτό δεν γνωρίζω εάν προέρχεται από την παραπάνω ομιλία, αλλά είναι εξαιρετικά σημαντικό να το παρακολουθήσετε μιας και ο Τζίντου Κρισναμούρτι αναφέρεται και σε αυτό, για την κατάσταση της αγάπης και το φαινόμενο του θανάτου.

 

 

ενσυναίσθηση

Η ενσυναίσθηση είναι η ικανότητα που έχουμε όλοι οι άνθρωποι από τότε που ήμασταν μικρά παιδιά, να αισθανόμαστε πως νιώθει κάποιος άλλος. Όταν ήμασταν πολύ μικροί η ικανότητα αυτή ήταν ανοιχτή, όπως και η καρδιά μας. Βρισκόμασταν περισσότερο στα συναισθήματα μας, παρά στο νου μας. Κρατούσαμε αυτή την ευαισθησία και την ευαλωτότητα ζωντανή σε κάθε δραστηριότητα …

Συνεχισε την αναγνωση

αγάπη vs ασφάλεια

Ο φόβος για το άγνωστο, για το μέλλον, μας ωθεί να προσκολλούμαστε στο παλιό, στο γνωστό. Σε οτιδήποτε και αν κάνουμε, αναζητούμε την ψευδαίσθηση της ασφάλειας. Αναρωτιέμαι όμως τι άλλο σημαίνει να ζούμε στο Παρόν, από το να ζούμε στο σημείο της απόλυτης ανασφάλειας που έρχεται μαζί με το καινούργιο. Δίχως αγκίστρωση στο παρελθόν, διχως …

Συνεχισε την αναγνωση

τον πληγωμένο σου ερωτεύεσαι

Είμαστε πληγωμένοι, και δεν είναι παράξενο που έλκουμε και ερωτευόμαστε ανθρώπους που είναι και αυτοί πληγωμένοι. Πονάμε που πονούν και έχουμε μάθει από μικροί πάντα να κάνουμε κάτι γι’ αυτό. Κατά κάποιο τρόπο θέλουμε να τους σώσουμε, για να σωθούμε και εμείς. Πιστεύουμε ότι με αυτό τον τρόπο θα σταματήσουμε κι εμείς να πονάμε. Όσο …

Συνεχισε την αναγνωση