Press enter to see results or esc to cancel.

η θλίψη

Όταν αντιστεκόμαστε στο συναίσθημα της θλίψης, τότε εκείνο μετατρέπεται σε εκείνο της αυτολύπης. Γινόμαστε πάλι θύματα της προσωπικής μας ιστορίας, εκείνης που έχουμε πλάσει με τα χρόνια μέσα στο μυαλό μας. Μη μπορώντας εύκολα να παρατηρήσουμε πως κάθε ιστορία είναι ουδέτερη στην βάση της, δίνουμε στην θλίψη που εκδηλώνεται προσωπικό χαρακτήρα. Η προσωποποίηση αυτή είναι που δημιουργεί τα προβλήματά μας, μιας και όταν δεν αντιδράσουμε και παρατηρήσουμε άμεσα αυτό το συναίσθημα οδηγούμαστε φυσικά σε μια κατάσταση γαλήνης και ησυχίας.

Χρειάζεται να σταματήσουμε για μια στιγμή και να δούμε τι συμβαίνει μέσα μας. Να δούμε τι κάνουμε, όταν αντιδρούμε σε αυτό που νιώθουμε.

Η αυτολύπη είναι μια αντίδραση στην θλίψη. Υπάρχουν κι άλλες όμως. Μια διαφυγή από εκείνη είναι και ο φόβος. Δεν μιλώ βέβαια για τον φυσικό φόβο, αλλά για τον ψυχολογικό. Φοβόμαστε και τότε μη μένοντας εκεί, πάλι κάνουμε κάτι. Προσπαθούμε να τον καταστείλουμε διοχετεύοντας την ενέργειά μας σε δραστηριότητες, να τον καταπιέσουμε, κρυβόμαστε, προσπαθούμε να δικαιολογήσουμε την ύπαρξή του, θυμώνουμε.

Ο Μάνουελ Σοχ πολύ εύστοχα περιέγραψε την κίνηση αυτή των συναισθημάτων στη παρακάτω φράση:

“Δεν αισθάνεστε θυμό επειδή κάποιος δεν σας αγαπά, αλλά φοβάστε ότι δεν είστε αγαπητοί. Στην ουσία, ούτε καν φοβάστε ότι οι άλλοι δεν σας αγαπάνε, αισθάνεστε απλώς θλίψη, επειδή όταν κάποιος σας απορρίπτει σας στερεί την ευκαιρία να εκφράσετε τη δική σας αγάπη απέναντι του. “

Στην πραγματικότητα όταν δεν μένουμε με τον θυμό, τον φόβο ή τη θλίψη αρχίζουμε να μην σχετιζόμαστε με τους ανθρώπους γύρω μας. Κάπως έτσι βιώνουμε την μοναξιά. Αρχίζουμε έτσι τις στρατηγικές και την χειραγώγηση απέναντι στους άλλους για να πάρουμε την αγάπη που νομίζουμε ότι μας λείπει. Δεν μας λείπει όμως τίποτα. Η αγάπη που ζητάει η καρδιά μας ήταν, είναι και θα είναι εκεί για πάντα, διότι δεν υπάγεται στα στενά όρια του χώρου και του χρόνου. Όταν αφηνόμαστε στη θλίψη, γίνεται η ένωση με την καρδιά μας και με την άχρονη αυτή διάσταση.

Η θλίψη εμφανίζεται στο σημείο όπου απουσιάζει κάθε ελπίδα, εκεί που δεν έχουμε πια καμιά επιλογή παρά μόνο να αφεθούμε, να παραδοθούμε και να αποδεχτούμε αυτό που συμβαίνει. Δεν είναι τυχαίο που στις τελεσίδικες αυτές περιπτώσεις, όπως πχ στην απώλεια ενός αγαπημένου μας προσώπου με την μορφή φυσικού θανάτου ή χωρισμού συμβαίνει και η μεγαλύτερη μεταμόρφωση μέσα μας.

Η θλίψη είναι το σημείο μηδέν. Είναι το σημείο που τα στενά όρια της προσωπικότητας μας και του “Εγώ” μας, λιώνουν μέσα στην κατάσταση της αγάπης και οδηγούμαστε φυσικά στην συμπόνια. Στην συμπόνια για εμάς, για τα λάθη που κάναμε. Στην συγχώρεση για τα λάθη που έκαναν άλλοι σε εμάς αλλά και σε εκείνα που κάνουν άλλοι σε άλλους…

Ο πλανήτης αυτός ίσως να μπορεί να προχωρήσει και χωρίς εμάς. Ίσως να δημιουργήσει ένα άλλο είδος νοημοσύνης, όταν εμείς θα έχουμε εξαφανιστεί μην μπορώντας να ζήσουμε πια με το “Εγώ” μας πάνω σε αυτόν. Δεν μπορούμε να προχωρήσουμε εδώ, χωρίς να παραδοθούμε στο συναίσθημα της θλίψης. Αυτή είναι η γέφυρα που θα μας ενώσει με την καρδιά μας, με τον άυλο και άχρονο κόσμο της αγάπης.


Μη χάσετε την animaton ταινία Inside Out!!

Comments

Leave a Comment