Press enter to see results or esc to cancel.

η θλίψη

Όταν αντιστεκόμαστε στο συναίσθημα της θλίψης, τότε εκείνο μετατρέπεται σε εκείνο της αυτολύπης. Γινόμαστε πάλι θύματα της προσωπικής μας ιστορίας, εκείνης που έχουμε πλάσει με τα χρόνια μέσα στο μυαλό μας. Μη μπορώντας εύκολα να παρατηρήσουμε πως κάθε ιστορία είναι ουδέτερη στην βάση της, δίνουμε στη θλίψη που εκδηλώνεται προσωπικό χαρακτήρα. Η προσωποποίηση αυτή είναι που δημιουργεί τα προβλήματά μας, μιας και όταν δεν αντιδράσουμε σε αυτό το συναίσθημα οδηγούμαστε φυσικά σε μια κατάσταση γαλήνης και ησυχίας (stillness). Η αυτολύπη είναι μια αντίδραση στην θλίψη. Υπάρχουν κι άλλες όμως. Μια διαφυγή από εκείνη είναι και ο ψυχολογικός  φόβος. Φοβόμαστε και τότε μη μένοντας εκεί, πάλι κάνουμε κάτι. Προσπαθούμε να τον καταστείλουμε διοχετεύοντας την ενέργειά μας σε δραστηριότητες, να τον καταπιέσουμε, κρυβόμαστε, προσπαθούμε να δικαιολογήσουμε την ύπαρξή του, θυμώνουμε. Ο Μάνουελ Σοχ πολύ εύστοχα περιέγραψε την κίνηση αυτή των συναισθημάτων στη παρακάτω φράση:

“Δεν αισθάνεστε θυμό επειδή κάποιος δεν σας αγαπά, αλλά φοβάστε ότι δεν είστε αγαπητοί. Στην ουσία, ούτε καν φοβάστε ότι οι άλλοι δεν σας αγαπάνε, αισθάνεστε απλώς θλίψη, επειδή όταν κάποιος σας απορρίπτει σας στερεί την ευκαιρία να εκφράσετε τη δική σας αγάπη απέναντι του. “

Στην πραγματικότητα όταν δεν μένουμε με τον θυμό, τον φόβο ή τη θλίψη αρχίζουμε να μη σχετιζόμαστε με τους ανθρώπους γύρω μας. Κάπως έτσι βιώνουμε την μοναξιά και την απομόνωση. Αρχίζουμε έτσι τις στρατηγικές και την χειραγώγηση απέναντι στους άλλους για να πάρουμε την αγάπη που νομίζουμε ότι μας λείπει. Δεν μας λείπει όμως τίποτα. Η αγάπη που ζητάει η καρδιά μας ήταν, είναι και θα είναι εκεί για πάντα, διότι δεν υπάγεται στα στενά όρια του χώρου και του χρόνου και δεν ανήκει σε κανέναν. Όταν αφηνόμαστε στη θλίψη, γίνεται η ένωση με την καρδιά μας και με την άχρονη αυτή διάσταση.

Η θλίψη εμφανίζεται στο σημείο όπου απουσιάζει κάθε ελπίδα, εκεί που δεν έχουμε πια καμιά επιλογή παρά μόνο να αφεθούμε, να παραδοθούμε και να αποδεχτούμε αυτό που συμβαίνει. Δεν είναι τυχαίο που στις τελεσίδικες αυτές περιπτώσεις, όπως πχ στην απώλεια ενός αγαπημένου μας προσώπου με την μορφή φυσικού θανάτου ή χωρισμού συμβαίνει και η μεγαλύτερη μεταμόρφωση μέσα μας. Η θλίψη είναι το σημείο μηδέν. Είναι το σημείο που τα στενά όρια της προσωπικότητας μας, λιώνουν μέσα στη κατάσταση της αγάπης και οδηγούμαστε φυσικά στην συμπόνια. Στη συμπόνια για εμάς, για τα λάθη που κάναμε. Στη συγχώρεση για τα λάθη που έκαναν άλλοι σε εμάς αλλά και σε εκείνα που κάνουν άλλοι σε άλλους…

Tags

Comments

Leave a Comment